Ik speel liever Absurdo

Ik speel liever Absurdo

Mijn zoon en ik hebben zoooo vaak UNO gespeeld toen hij klein was.

Samen op de strandstoel in Spanje, wanneer we op vrijdag een frietje gingen eten of woensdagnamiddag bij een taartje in de stad. Genieten van elkaar, altijd iets lekkers erbij en kaarten… Dat waren onze momentjes.

Ik zie hem nog zitten als klein ventje; hoe hij eerst zijn kaarten zorgvuldig in een waaier legde op tafel voor hij ze in zijn handjes nam en hoe hij daarbij zijn chocomelk wel héél nipt naar de rand van de tafel verschoof.

Op een dag hadden we er zo’n plezier in en voelden we ons zo uitgelaten dat we de spelregels veranderden. En zo hadden we Absurdo bedacht.

Bij Absurdo mocht je bijvoorbeeld op een 4 ook een 8, een 2 en een 0 afleggen. Want 8 gedeeld door 2 is 4 en 4 plus 0 is 4. Logisch, toch? Soms werd de rekensom zo lang dat we bij de laatste kaart ontdekten dat ze niet klopte en dan waren we onze beurt kwijt. We vonden het hilarisch.

Dus telkens we het kaartendek boven haalden, vroegen we elkaar:

“Wil je UNO of Absurdo spelen?”

Vandaag zag ik het kaartenspel weer en bedacht ik dat ik jou dat echt wilde vertellen.

Niet omdat ik per se wil dat je ook Absurdo gaat spelen 😉maar omdat ik er weer stil bij stond hoe plezierig het was om gewoon ons ding te doen en onze eigen regels te verzinnen.

En ergens vind ik dat een mooie vergelijking voor hoe we soms naar ons talent kijken.

Kijk, we krijgen van bij de geboorte allemaal een heel eigen hand kaarten. De één krijgt misschien een paar azen en de ander vooral lage kaarten. Nog iemand krijgt een hand waarvan je op het eerste gezicht denkt: ja, en wat moet ik hier nu mee? 

En toch wordt vaak verwacht dat we allemaal hetzelfde spel spelen.

Zeker op school.

Mogelijk ben je een schrijver in spe, voel je mensen feilloos aan, bedenk je met het grootste gemak originele ideeën of ben je een krak in analyse, maar als het spel vraagt om de hoogste kaart te spelen, dan zijn dat even de regels, terwijl je misschien helemaal niet de juiste kaarten hebt voor dat spel.

Ook later blijven we dat vaak doen; we leren de regels en wat “hoort” en kijken hoe anderen het spel spelen. En voor je het weet, probeer je vooral zo goed mogelijk mee te doen aan een spel dat mogelijk niet gemaakt is voor de kaarten die jij in handen hebt.

Dat heb ik trouwens ook lang gedaan, hoor, een spel gespeeld dat niet bij mijn kaarten paste.

Maar wat als je niet langer probeert jouw kaarten zo goed mogelijk in het spel van iemand anders te laten passen?

Wat als je op zoek gaat naar een spel waarin jouw kaarten wél tot hun recht komen?

Of, nog absurder…

Wat als je zelf de spelregels bedenkt?

Om ervoor te zorgen dat jouw kaarten eindelijk de kans krijgen om te laten zien wat ze kunnen.

En da’s hetzelfde met uniek talent. Wat als je eindelijk inziet welk ongelooflijk potentieel je hebt en vervolgens besluit dit in te zetten op de manier die het best bij je past?

Dan is UNO misschien niet meer het enige spel en dan mag jij voortaan gewoon Absurdo spelen.

Met jouw kaarten.
Op jouw manier.
Volgens jouw regels.

En op dat moment ontdek je hoe bijzonder jouw hand kaarten eigenlijk is…

Is het tijd voor jouw Absurdo? Schrijf je dan in voor Talent², mijn humoristische (of noem het absurde 😉) show over uniek talent, toekomst en lef. Een show die je beweegt om de spelregels van je eigen unieke talent neer te zetten en die jou toont net hoe belangrijk dit wordt (en eigenlijk nu al is…) in de toekomst.