“Je moet wel realistisch blijven, hé” hoorde ik een poos terug van een opdrachtgever. Oooh, wat ben ik toch allergisch aan zo’n uitspraken en wat voelde ik me geraakt in mijn vrije denken.
Het was volgens de dame in kwestie niet realistisch om 2 dagen van thuis te werken, maar elke dag meer dan anderhalfuur in de file zitten (x2 is 3u) en dan nog 8u werken zoals in het contract stond — ondertussen werd mijn dag 11u lang — dat was het echter wél. Het voelde haast alsof ze mij tot die uren verplichtte omdat zij duidelijk wél elke dag haar ziel en gezondheid inruilde voor haar werkgever. En dat werd dan ook van mij verwacht, “want zo is het leven.”
Wat betekent “realistisch blijven” eigenlijk?
Maar wat wou dat dan écht zeggen, realistisch blijven? Plooien, stiekem meer doen dan contractueel verwacht en ja knikken in ruil voor mijn dagprijs als recruiter?
Ik heb die manier van werken nooit begrepen, noch in mijn beginjaren als werknemer, noch daarna als zelfstandige in een markt waar de meesten hun ziel inruilden om toch maar een opdracht binnen te halen. Dat werkte voor mij niet, hoewel ik er me in het begin keihard van overtuigde dat dat wél werkte en dat het stoer was; je weet wel, de “work hard play hard” hype…
Maar stilaan werd ik opstandig, haast boos: waarom zou ik me conformeren in ruil voor geld? Waarom zou ik kiezen voor “realisme”? Nu ja, hypotheek, de verantwoordelijkheden tegenover mijn zoon, boodschappen betalen, verzekeringen… Da’s waar, maar dan nog. En hoe lang hou je dat trouwens vol? Want uitvallen betekent al helemaal geen inkomen meer voor je financiële verplichtingen.
Realisme ontneemt je vrijheid
Weet je, realisme ontneemt je alle vrijheid om in mogelijkheden te denken. Het ontneemt je jouw hoop en goesting. Door realistisch te zijn, zie je niet meer wat wél kan en durf je niet eens meer “zot” doen om te zien waar dat jou leidt en welke problemen dat voor jou oplost. Je zit vast in dat realisme. Muurvast.
“Wees eens realistisch”, dat is trouwens een zinnetje dat je gepresenteerd krijgt van mensen die stiekem voelen dat ze zelf amper op hun eigen noden inzetten. Voilà, I said it.
Copernicus was ook niet “realistisch”
Weet je, mocht je Copernicus gezegd hebben om “even realistisch te blijven”, dan zouden we nog steeds denken dat de zon rond de aarde draait. En mocht een groepje vrienden ooit gehoord hebben “wat realistisch te zijn” met hun Apple-hobbyʼtje, dan liepen we nu niet rond met smartphones. Ik ben er ook vrij zeker van dat het Congres wat fronste toen President Kennedy met het idee kwam naar de maan te vliegen…
Oké, ik ben geen Copernicus en oké, niet iedereen wordt chairman van Apple, maar snap je waar ik naartoe wil… Waarom zou het leven dat jij écht voor je ziet niet realistisch zijn? Het is toch maar te bekijken welke bril jij opzet en welke mogelijkheden jij ziet?
En dan doel ik niet op de grootste, meest “opzichtige” dromen. Elke droom is waardevol. In mijn geval was dat uit de bedrijfswereld stappen om in een natuurhuisje te creëren en mijn wijsheden over potentieel te delen. Met een zachte trui aan. Met wat houtblokken, knisperend in de haard. Met een luie kat die me raar aankijkt vanuit de zetel. (Waarom die raar moet kijken, dat weet ik niet, maar goed, het is mijn droom, weet je.)
En jij? En jouw kind?
En dan vraag ik je graag: wat is jouw grootste potentieel en zet je dat nu in? Kan jij, in je dagelijkse leven, inzetten wat jij het allerbeste kan, op jouw unieke manier en voor wie jij dat het liefste wil? Voel je dat je een verschil maakt, dat je lééft?
Maar laat ik die vragen ook een stapje verder nemen: leer jij je kind haar of zijn hart te volgen? Weet jouw kind welk mooi talent het in zich draagt en dat dit werkelijk inzetbaar is — los van de “moetens”, het schoolsysteem en “de jobs die later nuttig zullen zijn”? En kan je jouw kind hierin begeleiden? Of huiver je nog wat omdat de wereld je naar beknellende zekerheid zuigt in plaats van te geloven in wat er gebeurt wanneer jouw kind, en jullie beide trouwens, volop gaan voor jullie unieke gave?
Tot slot
Da’s geen makkelijke, hé, dat weet ik. Je bent welkom om hier nog even te snuisteren en volgende blogs te lezen. Ze zullen jou dat perspectief geven, dat geloof ik sterk.
Geef maar een seintje als je vragen hebt of schrijf je in voor onze community om regelmatig inzichten te krijgen die je goesting zullen geven naar meer “jou”.